در تعقیب نامه ۳۸ نفره و انتقاد آقایان حمید عسگری و آرش رحمانی ، واکنش و نظر آقایان سهراب چمن آرا و داریوش مجلسی

در تعقیب نامه 38 نفره، نامه ای از سوی آقای آرش رحمانی از تهران در انتقاد به این نامه و  عکس العمل آقای سهراب

چمن آرا به نامه  آقای رحمانی دریافت کردیم

در پایین نامه آقای چمن آرا نامه داریوش مجلسی را ملاحظه میکنید

با سلام و درود

هر چند با بسیاری اجزای این نامه موافقم ولی با ترکیب و نتیجه گیری آن مخالفم

نامه 38 امضا بسیار به موقع، دیپلماتیک و پیگیری بیانیه 14 تن برای تغییر قانون اساسی در ایران بوده است

کاملاً درست است که تمام قدرت های بزرگ به منافع خودشان نگاه میکنند و به هیچ وجه این نامه ها نمیتواند باعث چشم پوشی آنها از منافع خودشان بشود

ولی لااقل نوشتن این گونه نامه ها نشان از بیداری ملت ایران و کوشش خستگی ناپذیر آنها برای تغییر قانون اساسی و آزادی از دست آخوند دارد

اکنون که بیش از ده سال از جنبش تغییر قانون اساسی در ایران و بیش از یک سال و نیم از انتشار بیانیه چهارده تن میگذرد، ننگ تاریخی بر پیشانی آنها که از روز اول با بیانیه 14 تن مخالف بودند و آنرا به مسخره گرفتند خالکوبی شده و پاک شدنی نیست

اردتمند

سهراب چمن آرا

با درود،

اول از همه این را بفال نیک میگیرم که بیش از گذشته بیانیه ها و نامه هائی از درون کشورمان دریافت میکنیم که ضمن ارائه راه کارها و اظهار نظرها با وجود اختناق در سرزمینمان شجاعانه خواسته ها و ایده های خود را بیان میکنند که متاسفانه اکثرا هم از غل و زنجیر رژیم بی نصیب نمی مانند. این در حالیست که در خارج کشور سالهای متمادیست که عده ای خوش باور با شعارهای توخالی سرگرم شمردن روزها تا زمان موعود سرنگونی و براندازی رژیم و تشکیل دولت در تبعید میباشند که حتی خواب آنرا هم در زمان حیات خودشان نخواهند دید. 38 نفری که اقدام به انتشار نامه خود نمودند با مخالفتهائی در درون کشور روبرو شدند. یکی از نامه های انتقادی از داخل کشور متعلق به یکی از کنشگران داخل آقای حمید عسگری بود و اینبار هم نامه دیگری از سوی یکی از اعضای شورای مرکزی جبهه ملی ششم نوشته شده  که پریروز در همین صفحه ملاحظه نمودید.

نویسندگان نامه 38 نفره در نامه خود برای تغییر رژیم به آقای بایدن رئیس جمهرر آمریکا دخیل بسته و از اوخواسته اند تا رژیم ایران را با فشار بیشتر وادار به دادن آزادیهای بیشتر و تغییر قانون اساسی بنماید. خواسته ای که هیچوقت صورت عمل بخود نخواهد گرفت. خواسته دیگر امضاء کنندگان اعمال فشارهای اقتصادی و تحریمی از سوی  یک دولت خارجی به رژیم ایران بود که نه از لحاظ سیاسی و نه از لحاظ اخلاقی همخوان با موازین انسانی است که آمریکا را تشویق به فشار اقتصادی به مردم بی گناهی بنماییم که خود از قربانیان صف اول رژیم حاکم بر ایران میباشند. اقای عسگری که خود در خیابانهای تهران شاهد فقر اقتصادی و داروئی روزافزون مردم حتی طبقه متوسط ایران است در سوگنامه ای که برای ما فرستاد نوشت که توان ناچیز مردم ما قادر به تحمل تحریم ها و فشارهای اقتصادی بیشتری نخواهند بود. شخصیتهای امضاء کننده نامه 38 نفره اکثرا خود از کارکشتگان سیاسی هستند که بهتر از من میدانند فشاراقتصادی، همانطور که قبلا هم دیده ایم، به فرض موفقیت  منجر به دموکراسی نخواهد شد. بفرض موفقیت در بهترین حالت  منجر به شورش گرسنگان خواهد شد که همه به عواقب آن بخوبی آگاهیم.

داریوش مجلسی

دیدگاهتان را بنویسید